7_wielrennen

Vorige week fietste ik met een groep mannen op leeftijd een tocht door een winderig en kil Noord Holland. De omstandigheden waren dus niet optimaal, maar de goede stemming onderling en het fietsen zelf maakte dat wel goed. Eenmaal terug van de lange rit was ik moe en voldaan, zoals dat heet. Ik keek terug op een prima dag. In de groep was alles de hele dag soepel verlopen, zo soepel dat me dat tijdens het fietsen niet opgevallen was. Maar eigenlijk was het bijzonder: de groep bestond uit betrekkelijk vreemden voor elkaar, allemaal redelijke getrainde fietsers maar toch wel van verschillende niveaus. Waarom was alles zo soepel verlopen?

Degene die de rit had georganiseerd was voor die dag de spil van de groep. Hij kende de meeste van de acht anderen, van het werk of van vroeger. Niet iedereen, er waren ook twee bekenden van bekenden bij. Maar veel belangrijker was dat hij wist wat hij wilde. Hij had een doel en een route in zijn hoofd. Daar hoefden wij, de anderen, ons alvast niet druk over te maken. Bij twijfel onderweg (er is wel eens een weg afgesloten en je rijdt altijd wel eens verkeerd) waren er suggesties of overleg, maar hij hakte steeds snel een knoop door. Het hielp natuurlijk dat hij enige wegbekendheid had, hoewel hij het grootste gedeelte van de route ook niet eerder had gereden.

Hij was misschien niet de beste fietser, maar bepaalde wel het tempo, hield rekening met wat de anderen aankonden en nam de kop toen de wind op de dijk echt tegen was. Eén fietser kon niet de hele route meefietsen. Heel even ontstond de vraag of de groep zijn route terug zou volgen. De organisator bleef bij zijn plan, voorzag de afhaker van een extra power bar (zo’n reep die sporters eten) en vervolgde met de groep het afgesproken pad.

Daags na de fietstocht zag ik ineens wat de min of meer toevallige leider aan de groep, het groepsproces en het resultaat had toegevoegd. Bescheiden, meestal op de achtergrond maar met een duidelijk doel en plan, hakte hij knopen door als dat nodig was en ondersteunde hij de groepsleden.

Marco Vonk